Opština Andrijevica jedna je od najnerazvijenijih čak i za standarde osiromašenog sjevera Crne Gore. Danas na području te lokalne zajednice u sektoru proizvodnje radi svega nekoliko desetina radnika, od kojih su neki zaposleni „na crno“.

Iako su lokalni čelnici više puta donosili strateške dokumente o revitalizaciji industrije i otvaranju novih radnih mjesta, sve je u Andrijevici ostalo samo na obećanjima, piše u opširnom tekstu podgoričkog dnevnika „Dan“ na temu privredne situacije pod Čakorom.

Tragediju Andrijevice uvećava činjenica da su ovdje već postojale fabrike, ali su zatvorene pa stanovnici ovog malog mjesta svakodnevno mogu da vide sumornu industrijsku zonu bez zaposlenih u njoj i bez ikakve proizvodnje.

Kao ključni izvor propasti andrijevičke privrede upućeni vide proces privatizacije. U njemu je radnicima i uopšte svima u opštini obećavan procvat, a zabilježena je ekonomska propast većine. Doduše, neki su došli do lake i brze zarade kupovinom imovine koja je do tada bila u državnom vlasništvu.

Sadašnji predsjednik opštine Andrijevica Željko Ćulafić naglasio je da oni u lokalnoj vlasti čine sve da pokrenu investicije, ali da su to nedovoljne mjere i da od njih neće biti ništa ako se uskoro aktivno ne uključe i nadležni u državnim organima.

„U tranzicionim vremenima svi proizvodni pogoni u našoj opštini su ugašeni dok je imovina prešla u državnom vlasništvo. U većini slučajeva je ta imovina danas podložna propadanju što je očigledno. Sa druge strane, rijetko ko od bivših radnika je našao novo zaposlenje u procesu proizvodnje“, objasnio je Ćulafić u pomenutom tekstu za „Dan“.

Tokom tranzicije zatvorena je firma „Termovent“, koja je prije privatizacije zapošljavana oko 140 Andrijevičana da bi se poslije preuzimanja od strane beogradske „Montaže“ ova firma ubrzo ugasila. Na području bivših pogona ugašene fabrike otvoren je 2014. godine pogon za proizvodnju peleta „Biotel“, a građanima Andrijevice je objašnjeno da je ovaj projekat, prije svega, ekološke prirode. Međutim, ta kompanija je ubrzo zapala u dugove, računi su joj dugo bili u blokadi, a od prije dvije godine je i zvanično zatvorena ne ispunjavajući ciljeve zbog kojih je otvorena.

Blizu 200 ljudi u Andrijevici nekada je radilo u fabrici kože „Polimka“, a isto toliko i u „Komovima“, koje je kasnije kupio „Soko Štark“ iz Beograda. Još prije početka privatizacije ugašeno je i preduzeće „Mermer“, koje se bavilo eksploatacijom i prodajom tog građevinskog materijala. Danas nijedan od tih pogona ne radi. Andrijevici su ostala samo obećanja nadležnih.